Σε μια ζωή μόλις 20 χρόνων, της είχαν χρεώσει ήδη τόσες πληγές και αγκάθια, που δεν μπορούσε να δει για το εαυτό της όλο τον πλούτο που έβλεπα εγώ σε εκείνη. Όταν ήρθε η ώρα να πάρει την ευθύνη της ζωής της και να προχωρήσει μόνη της, δεν ήξερε τον τρόπο. Ήξερε μόνο να φτιάχνει…
Συχνά στη ζωή μας, όπως και στο σύμπαν, ότι ξέρουμε για γνώριμο και ασφαλές αμφισβητείται από νέα δεδομένα που κάνουν την εμφάνισή τους. Τότε, καλούμαστε να αποφασίσουμε αν θα τα αντικρύσουμε και θα τα αφήσουμε να μας επηρεάσουν ή θα τα αγνοήσουνε ως μη υπαρκτά. Ο φόβος για το άγνωστο είναι στην πραγματικότητα μια σανίδα…
Πόσο άραγε καταφέρνουμε να εκτιμήσουμε τη μοναχικότητά μας και να τη διαχωρίσουμε από τη μοναξιά, ώστε να την προστατεύσουμε και να μην την ξοδεύουμε; Πόσο έχουμε καταγράψει τη συντροφιά ως μια ευκαιρία για περαιτέρω γνωριμία πρώτα με τον εαυτό μας και μετά με τον άλλο, ώστε να μην την αποζητάμε από ανάγκη αλλά από επιθυμία;…
Για τον άνθρωπο που δεν έχει διαμορφώσει την ταυτότητα του και δεν έχει καλλιεργήσει την επίγνωση του εαυτού του, είναι πολύ εύκολο να πιστέψει ότι του πουν οι άλλοι πως ισχύει για τον ίδιο όσο καταστροφικό κι αν είναι. Μαθαίνει να ζει μεσω των δοσμένων που ποτέ δεν αμφισβήτησε και δέχεται παθητικά ότι μοιάζει αληθινό.…
Με ρώτησαν πρόσφατα ποια χαρακτηριστικά καθιστούν τον άνθρωπο ταπεινό, χωρίς να κινδυνεύει να γίνει ηττοπαθής. Μου φάνηκε τόσο ενδιαφέρον θέμα προς ανάλυση, καθώς κατάλαβα πως πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι η ταπεινότητα είναι αδυναμία. Λογικό αν σκεφτούμε πως ζούμε σε μια ναρκισσιστική εποχή, όπου η εξασφάλιση της “καλής εικόνας” είναι το ζητούμενο και ο εαυτός είναι…
Χρειάζεται να εκτιμήσεις πολύ τον εαυτό σου για να αξιοποιήσεις ότι καλό σου φέρνει η ζωή. Χρειάζεται να σε αγαπάς πολύ για να αφήσεις πίσω τα λάθη του παρελθόντος, τόσο τα δικά σου όσο και των άλλων, και με θάρρος να πορευτείς σε νέους δρόμους. Γράφει θεραπευόμενός μου στην ανασκόπηση της θεραπευτικής του διαδρομής: «Τώρα…
Ο Νάρκισσος ήταν καταδικασμένος να μη γνωρίσει ποτέ τον εαυτό του. Παρότι η αγάπη υπήρχε γύρω του, δεν μπορούσε να την αξιοποιήσει. Πνίγηκε στη λίμνη όταν ερωτεύτηκε το είδωλό του και δεν μπόρεσε να διαχειριστεί τον πόνο του ανεκπλήρωτου έρωτα προς τον εαυτό του.. Πώς αξιοποιούμε την αγάπη που είναι διαθέσιμη γύρω μας; Πόσο επιτρέπουμε…
Γράφει ο Μπρεχτ στο ποίημά του «Πολλοί λατρεύουνε την τάξη» (1933): «Για να φάνε βάζουν τραπεζομάντηλο απάνω στο τραπέζι, αν έχουν, ή σκουπίζουν με το χέρι τους τα ψίχουλα, όταν το χέρι τους δεν είναι κουρασμένο. Αλλά το τραπέζι τους στήνεται, και το σπίτι τους επίσης, σ’ έναν κόσμο που ολοένα βουλιάζει μες στο βούρκο.…
Ξεκίνησα να γράφω για τον έρωτα και μου έρχονταν στο νου γνωμικά για την ελληνική επανάσταση παραφρασμένα. Θέλει αρετή και τόλμη o έρωτας, ελεύθεροι ερωτευμένοι (αντί πολιορκημένοι) και άλλα. Αν και αναρωτήθηκα προς στιγμήν τι παιχνίδια παίζει το μυαλό μου, μου φάνηκαν ταιριαστά για το θέμα και γρήγορα συνειδητοποίησα πως μόνο ως μια επαναστατική πράξη…
Έρχεται κάποια στιγμή στην ψυχοθεραπεία που οι άνθρωποι καταλαβαίνουν για ποιο λόγο κατά το παρελθόν έμπαιναν με συγκεκριμένο, μη λειτουργικό τρόπο στις σχέσεις, γεγονός που τους έκανε να νιώθουν απογοήτευση, θυμό, ξόδεμα, ενοχή. Όσοι αντέχουν τα δύσκολα συναισθήματα που προκύπτουν, καταφέρνουν σε δεύτερο χρόνο να δουν τον εαυτό τους με κατανόηση και αποδοχή, ώστε να…