Έτρεχε να ξεφύγει.. Από την απόρριψη που βίωσε, τον πόνο, την αδικία.. Από την ανάγκη να διασφαλίσει πως δεν θα τα ξαναζήσει ποτέ όλα αυτά, έφτασε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και ακόμα δεν ήταν αρκετό, ώστε να νιώσει ασφαλής. Σε όλη αυτή τη διαδρομή της διαφυγής, κατάφερε πολλά για τον εαυτό του και δεν χρειαζόταν πια να τρέχει. Μπορούσε πλέον να σταθεί και να χαρεί όσα κατέκτησε. Τα δύσκολα συναισθήματα όμως του παρελθόντος δεν τον άφηναν. «Ποιος θα είμαι, άμα δεν είμαι τα τραύματά μου;»
Συνειρμικά, τότε, μου ήρθε στο νου μια πεταλούδα στο κουκούλι, που δεν είναι πια προνύμφη αλλά δεν έχει κιόλας ακόμα ελευθερωθεί. Δεν ξέρει ποια είναι και δεν ξέρει προς τα που θα πάει. Το μόνο που ξέρει είναι πως κάθε πτυχή της ύπαρξής της αποζητά τη μεταμόρφωση. Αντίστοιχα και εμείς, ενώ είμαστε σε θέση να δούμε τα κακώς κείμενα του παρελθόντος, είμαστε τόσο άρρηκτα συνδεδεμένοι μαζί τους που δεν ξέρουμε πως να προσδιοριστούμε χωρίς αυτά. Η αγωνία, ο φόβος για το άγνωστο και ο πόνος για ότι δεν είμαστε πια, ενώ φαντάζουν ακινητοποιητικά συναισθήματα, είναι στην πραγματικότητα ένα απαραίτητο στάδιο στην εξέλιξή μας.
Θυμήθηκε, τότε, εκείνο το άρθρο που διάβασε με την έρευνα για τις πεταλούδες. «Διατηρούν μνήμες από την εποχή που ήταν στο κουκούλι», μου είπε. Μου έκανε πολύ νόημα. Οι πεταλούδες δεν είναι ξέγνοιαστες και «αθώες» όπως πιστεύαμε, αλλά έχουν επίγνωση της πρότερής τους κατάστασης και αυτή η πληροφορία δίνει άλλο νόημα στο πέταγμά τους και την σύντομη ζωή τους. Κατάλαβε κι εκείνος.. Δεν είναι πια «αθώος». Έχει ευθύνη για το ποιος θα γίνει, όταν αποφασίσει να μην τον ορίζουν πια τα τραύματά του. Και ίσως σταματήσει να τρέχει.. Ίσως δεν χρειάζεται πια να ξεφύγει από τα δύσκολα βιώματα. Ίσως χρειάζεται να αποδεχτεί, και να αναγνωρίσει όσα σημαντικά έμαθε για τον εαυτό του..
Ηλιάνα Χρυσικάκου
Ψυχολόγος-Συστημική Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια