Ο ποιητής Δ. Καρατζάς έγραψε στον «Ανεπίδεκτο χρόνου» (2010) για τον άντρα εκείνο που δεν μπόρεσε να ξεφύγει από όσα τον κρατούσαν πίσω.
Στα μάτια μου ο άντρας του Καρατζά πόνεσε σαν παιδί περισσότερο από όσο έπαιξε, τεντώθηκε μεγαλώνοντας περισσότερο από όσο άντεχε για να ξεφύγει, έκανε περισσότερους υπολογισμούς παρά όνειρα και έχασε την ομορφιά του να βιώνεις αυθεντικά συναισθήματα, από αυτά που σε κάνουν να παίρνεις αποφάσεις και να τις υποστηρίζεις. Στην προσπάθεια του να ξορκίσει τα μοιραία αυτής της ζωής, τα αγκάλιασε τόσο σφιχτά που δεν είχε πια χώρο για καμία άλλη αγκαλιά. Στο τέλος, έμεινε μόνο να αναρωτιέται αν επιθύμησε πραγματικά και αν προσπάθησε αρκετά. Το σώμα γέρασε αλλά η ψυχή διψούσε ακόμα για όσα δεν τόλμησε.
Κάθε φορά που συναντώ έναν θεραπευόμενο σκέφτομαι τον «Ανεπίδεκτο χρόνου» και εύχομαι ο άνθρωπος που έχω απέναντι μου, να αξιοποιήσει τη δυσκολία που τον έφερε στην ψυχοθεραπεία για να καταφέρει να ελευθερωθεί από ότι τον κρατά μακριά από τον αυθεντικό του εαυτό και τις πραγματικές του δυνατότητες. Η ζωή δεν μας χρωστά, δεν έρχεται με υπόσχεση ευτυχίας επειδή θα μας παιδέψει. Στο τέλος της μέρας θα κοιμηθούμε αγκαλιά με ότι παλέψαμε για να κερδίσουμε. Ας αξίζει..
Ηλιάνα Χρυσικάκου
Ψυχολόγος-Συστημική Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια