Καθώς η ψυχοθεραπευτική χρονιά φτάνει στο τέλος της, σκέφτομαι όλους εκείνους τους ανθρώπους που πέρασαν την πόρτα του γραφείου – διστακτικά ή αποφασισμένοι – και έμειναν. Παρά την κόπωση. Παρά την αμφιβολία. Παρά τις φορές που όλα φάνταζαν στάσιμα ή επώδυνα.
Η ψυχοθεραπεία -όπως και η ίδια η ζωή και όλες οι σχέσεις που δημιουργούμε μέσα σε αυτή – δεν είναι γραμμική. Είναι μια πορεία μέσα από κύκλους: προόδου, αντίστασης, απογοήτευσης, κατανόησης. Και, κυρίως, είναι μια πράξη επιμονής. Δεν κρατιέται από ενθουσιασμούς· κρατιέται από τη βαθιά, ήσυχη δέσμευση να μείνουμε με ό,τι μας πονά και να το καταλάβουμε λίγο καλύτερα κάθε φορά. Αρκεί να μη σταματήσουμε. Να μην παραιτηθούμε. Να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να συνεχίσει, έστω και μ’ ένα μικρό βήμα τη φορά.
Σκέφτομαι τη φράση της Κικής Δημουλά:
«Ο κόσμος πρόκοψε με ανθρώπους που εν γνώσει της ματαιότητας, για να ανταπεξέλθουν τον πόνο της ματαιότητας, δημιούργησαν.»
Αυτό κάνουν οι θεραπευόμενοι. Δημιουργούν μέσα απ’ τη ματαίωση και όχι έξω απ’ αυτήν έναν άλλο τρόπο να σχετίζονται, να σκέφτονται, να ζουν. Ίσως όχι τέλειο, αλλά αληθινό και δικό τους.
Πάντα ευγνώμων σε όλους για την εμπιστοσύνη!
Ηλιάνα Χρυσικάκου
Ψυχολόγος-Συστημική Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια