Γνωρίζοντας τον Σίσυφο μέσα από τη μυθολογία, κάποιος θα έκανε λόγο για ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα μιας ζωής που καθίσταται χωρίς νόημα γιατί αποτελείται από μια στείρα επανάληψη. (Ο Σίσυφος τιμωρήθηκε από τους θεούς γιατί τους εξαπάτησε, με το να κουβαλάει ένα βράχο στην κορυφή του βουνού. Φτάνοντας στην κορυφή, η πέτρα ξανακυλούσε κάτω και έπρεπε να την ανεβάσει ξανά. Η τιμωρία του ήταν αιώνια).
Ο Άλμπερ Καμύ έχει γράψει ένα δοκίμιο με τίτλο «Ο μύθος του Σίσυφου», όπου ανυψώνει τον Σίσυφο ως ένα «παράδοξο» ήρωα.
«…Ο Σίσυφος, επιστρέφοντας προς τον βράχο του, παρατηρεί αυτή την ασύνδετη σειρά των πράξεων που φτιάχνει το πεπρωμένο του, δημιουργημένο από τον ίδιο, συσπειρωμένο κάτω από το βλέμμα της μνήμης του και σφραγισμένο σε λίγο με τον θάνατό του. Έτσι, πεπεισμένος για την απόλυτα ανθρώπινη έλευση κάθε ανθρώπινου πράγματος,…,πορεύεται συνέχεια.
… Αφήνω τον Σίσυφο στους πρόποδες του βουνού! Πάντα ξαναβρίσκει κανείς το φορτίο του. Αλλά ο Σίσυφος διδάσκει την ύψιστη πίστη που αρνείται τους θεούς και σηκώνει τους βράχους. Τούτο το σύμπαν, αδέσποτο στο εξής, δεν του φαίνεται άγονο ούτε ασήμαντο. Κάθε κόκκος αυτής της πέτρας, κάθε ορυκτό θραύσμα αυτού του πλημμυρισμένου από τη νύχτα βουνού, σχηματίζει από μόνο του ένα κόσμο. Ο αγώνας και μόνο προς την κορυφή αρκεί για να γεμίσει μια ανθρώπινη καρδιά. Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο».
Ηλιάνα Χρυσικάκου
Ψυχολόγος-Συστημική Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια